Grand Prix Europy w sporcie żużlowym to zawody z cyklu żużlowego Grand Prix.

Zawody o Wielką Nagrodę Europy są drugą eliminacją rozgrywaną w Polsce. Po raz pierwszy dwie polskie rundy odbyły się w 1999 (jednak oba pod nazwą GP Polski I oraz GP Polski II).

W 2000 w Bydgoszczy odbyła się pierwsza runda GP Europy; była ostatnią eliminacją cyklu. W kolejnym roku zawody zastąpiono GP Niemiec.

Do rozgrywania GP Europy powrócono już w roku 2002, w wyniku zwiększenia liczby eliminacji z sześciu do dziesięciu. Przez dwa lata zawody rozgrywano na Stadionie Śląskim w Chorzowie, na torze, na którym w 1973 Jerzy Szczakiel w biegu dodatkowym pokonał Ivana Maugera i został pierwszym Polakiem – Mistrzem Świata. W Chorzowie nie było drużyny ligowej – organizatorem była bydgoska Polonia (jednocześnie w Bydgoszczy odbywało się GP Polski).

Słaba promocja turnieju, niska (jak na możliwości Stadionu Śląskiego) frekwencja spowodowała, że od 2004 GP Europy organizował Wrocław. Wcześniej Wrocław był organizatorem 5 rund GP Polski w latach 1995-1997 i 1999-2000. Wrocław organizował zawody GP do 2007 roku.

Od 2008 do 2012 organizatorem GP Europy był miasto Leszno^[1].

Najwięcej razy, bo pięciokrotnie, Wielka Nagroda Europy padła łupem Australijczyków (w tym trzy zwycięstwa Jasona Crumpa). Polacy nie odnotowali jak do tej pory żadnego zwycięstwa w tych zawodach, najwyższa zajmowana przez nich pozycja to druga (pięciokrotnie, z czego trzy razy Tomasz Gollob).

Podium

• Zwycięzcy

3x - Jason Crump, Nicki Pedersen
2x - Tony Rickardsson
1x - Leigh Adams, Billy Hamill, Chris Holder, Bjarne Pedersen

• Finaliści

7x - Jason Crump
6x - Jarosław Hampel
5x - Tomasz Gollob, Tony Rickardsson, Nicki Pedersen
4x - Greg Hancock
2x - Leigh Adams, Andreas Jonsson, Emil Sajfutdinow
1x - Hans N. Andersen, Lukáš Dryml, Billy Hamill, Chris Harris, Janusz Kołodziej, Mikael Max, Antonio Lindbäck, Bjarne Pedersen, Piotr Protasiewicz, Matej Žagar

Zobacz też

• Grand Prix IMŚ na żużlu
• Sport żużlowy

Przypisy